بعد از گذری کردن روزها ی نا امیدکننده که با جلوگیری از اکران علی سنتوری شروع شد و با توقیف 6 ماهه ” آوای باربد “و به دنبال آن تعویق پخش آلبوم “ یه شاخه نیلوفر ” ادامه پیدا کرد تا امروز ، حواریون محسن چاوشی این روزها پیغامهایی را دریافت می کنند که حاکی از نزدیک شدن بیش از پیش به پخش آلبوم “ من خودم سیزدهم ” است ... ( بقیه ی خبر در ادامه ی مطلب )
این آلبوم که با حمایت حوزه هنری منتشر می شود با کارهای قبلی او تفاوت زیادی دارد .در این آلبوم خبری از ترانه های امیر ارجینی و حسین صفا نیست .محسن چاوشی به جای استفاده از ترانه های دوستانش به جبر حوزه یا اختیار خودش اشعاری از مولانا و شهریار را انتخاب کرده.در این آلبوم دو شعر از شهریار اجراشده.کسانی که کارهای او را دنبال میکنند بدانند که یکی از این اشعار در مایه های همان “ شعر سپید ” دوست داشتنی است و این از نگرانی چاووشیست ها بابت دست کشیدن نا گریز محسن چاوشی از سبک و سیاقی که با آن محبوب و معروف شد (برای مجوز ) می کاهد :
برو ای یار که ترک تو ستمگر کردم
حیف از آن عمر که در پای تو من سر کردم
عهد و پیمان تو با ما و وفا با دگران
ساده دل من که قسم های تو باور کردم
به خدا کافر اگر بود به رحم آمده بود
زان همه ناله که من پیش تو کافر کردم … .
هرچند که جمله ای معروف در بین هواداران دو آتیشه محسن چاوشی وجود دارد که مضمونش این است : “او اگر سرفه هم بکند لذت می بریم . “
بی صبرانه منتظر ریلیز این آلبوم جدید “ من خودم سیزدهم ” هستیم اولین کار مجاز محبوبترین خواننده ایران که به حتم فروش سرسام آوری خواهد داشت ، اگر بگذارند .حتی نام آلبوم “ من خودم سیزدهم ” نیز کنایه از بدشانسی هایی است که تا امروز گریبان او را گرفته .به هرحال امیدوارم این طلسم لعنتی بشکند .
| 
